[SF]Gaho ???

posted on 12 Aug 2009 21:14 by ma-yong in FICTION

Story :: [SF]Gaho ???

Parring :: Seunghyun x Jiyong

Rate :: PG-13

Another :: Dolce

Note :: ตกลงน้องย่นชื่ออะไร กาโฮ ??? จริงป่ะ ??

ห่างหายจากการแต่งฟิคไปนาน กลับมาแล้วจ้ะ =_________=;;

อาจจะห่วยลงไปมาก และคาดเดาอะไรไม่ได้เลย - -" เป็นฟิค(ห่วยๆ)ฉลองวันแม่ค่ะ

เกี่ยวมะเนี่ย ??   5555555555555+

 

ฝากด้วยหนาาาาาา~!!!   มาลงคั่น กลัวจะลืมกันว่าบล๊อคนี้แต่งฟิคด้วย *ยิ้ม*

 

เอ้อ ภาษาอาจจะผิดๆอยู่บ้างหนา รีบลงไม่ได้เช็ค โทษทีค่า TT  TT

 

-----------------------------------------------------------------------

สองสามวันก่อนอ่ะ จียงเพิ่งจะได้หมาน้อยมาใหม่นะคุณ มันน่ารักอิ๊อ๊ะเอ๊าะแอ๊ะแอ๊กแอ๋ว(?)

มากๆเลยอ่ะ >__________< พันธุ์อะไรไม่รู้ รู้แต่ว่าเค้าได้มันมาฟรีล่ะน่า มีหน้าที่เลี้ยงก็เลี้ยงอย่างเดียว

เค้าไม่เคยสนใจจะศึกษามันหรอก 55+




"เฮ้ย!! ... หมาใครวะ?!" เสียงทุ้มต่ำโทนอะไรไม่รู้ดังลั่นมาจากห้องครัว นั่นมันเสียงไอ้พี่เทมป์นี่ ????

"เฮ๊ย!! มาอุ้มมันออกไปดิ๊ ใครก็ได้!!!" เสียงโหวกเหวกโวยวายของพี่ใหญ่ประจำบ้านยังคงดังระงมต่อไป

จียงกำลังคิดว่าหมาที่คนตัวโตว่านั่นน่ะมันคือเจ้าบอสหมาไอ้ยองเบ หรือว่า เจ้าย่น หมากูเอง ? - -"


.

 


.



"มีอะไรหรอพะ พี่ ... ? O[]o พระเจ้าาาาาาาาาาาาาาาาาา!!!" ยังไม่ทันที่จียงจะได้พูดจบประโยค

คนตัวเล็กก็รีบถลาเข้าไปหาลูกชาย(?) สุดที่รักทันที



โอ๊ยแม่ง!! จียงหัวใจกระตุกวูบ TTATT ไอ้พี่เทมป์!!! มึงนี่มันนนนนนนนน ...



จียงอยากจะทึ้งกบาลตัวเองให้รู้แล้วรู้แรดกันไปเลย ภาพที่เห็นเมื่อสองวิที่แล้วคือร่างสูงใหญ่ของพี่ชายขาแร๊ป

กำลังจับขาสองข้างของหมาน้อยที่จียงตั้งชื่อให้อย่างดิบดีว่า "กาโฮ" ที่แปลว่า "คุ้มครอง" หล่ะมั๊ง????

เจ้ากาโฮหัวห้อยต่องแต่งอย่างน่าหวาดเสียว ดีนะที่เค้าวิ่งไปกระชาก(?) คืนมาทันน่ะ ไม่งั้นกาโฮลูกพ่อ

เลือดตกหัวตายแหงม~



"ทำอะไรของพี่วะ?! TT^TT" จียงอุ้มลูกหมาที่ดูยังไงก็ไม่ค่อยจะเหมือนเพราะมันตัวใหญ่เกินขนาด

ลูกหมาปกติเอาไว้ในอ้อมอก เจ้ากาโฮตัวสั่นหงึกๆ ในอ้อมกอดอันแสนอบอุ่นของคนตัวเล็กอย่างน่าสงสาร



โฮฮฮฮฮฮ!!! ลูกพ่อ ปลอดภัยแล้วสินะ TT^TT ต่อไปนี้พ่อจะไม่ให้ลิงที่ไหนมาทำอันตรายกาโฮได้อีก!! หึ่ม~



"โห~ หมานายเองหรอจียง! .. ก็ดูมันเด่ะ! มันอึ๊ใส่พี่อ่ะ!!" คนตัวโตชี้สภาพขากางเกงซึ่งตอนนี้มันส่งกลิ่นเหม็น

ตลบอบอวลไปทั่วห้องครัวให้จียงดู    เอ่อ .. ตอนนี้เหมือนอยู่ในห้องน้ำเลยแฮะ - -"   จียงคิดงั้น



"แล้วทำไมต้องทำกับกาโฮอย่างงั้นล่ะ TT  TT ถ้ากาโฮไขมีนตกหัวขึ้นมาพี่จะรับผิดชอบยังไงวะ?!"

จียงหน้ามุ่ยคิ้วผูกกันเป็นปม ให้ตายเถอะ จียงโกรธจริงจังนะเนี่ย เอามาเลี้ยงไม่ทันไร

มันจะตายก็เพราะไอ้ลิงจั๊ดง่าวตัวนี้นี่แหละ - -"






เอ๊อะ! แล้วมันใช่ความผิดของผมคนเดียวซะเมื่อไหร่ล่ะ? จียงไม่ดูแลไอ้ย่นนี่ให้ดีเองนะ

มันทั้งตะกุยถุงขนมของผมหล่นลงมาแล้วฟาดกินเรียบ ไหนจะเดินเหยียบเท้าผมอีกอ่ะ -*-

แล้วล่าสุด แม่งขี้ใส่ขากางเกงกู!!! โหย~ โกรธว่ะครับโกรธ!!!

เดี๋ยวกูแม่งหนุมารถวายแหวนใส่มึงเลยดีไหม๊? ห๊า!!  ไอ้ย่นหน้าหัก!! มาตัวต่อตัวกะกูเลยดีกว่า แง่งงงงง  



"มันก็แค่หมาอ่ะ! พี่เทมป์แม่ง!! หึ่ยยยย!!!" คนตัวเล็กจงใจไม่พูดต่อ แต่กลับอุ้มลูกชายสุดที่รักเดินเชิดหน้าผ่าน

ร่างของเค้าไปเฉยเลย แถมเดินเหยียบหางเจ้าบอสลูกพ่อเบ้จนมันร้อง 'เอ๋ง' ซะดังลั่น

อีกแหนะ จียงเอ๋ย ถ้าไอ้ยองเบมันมาเห็นชอทเมื่อกี๊นะ =_________=;;

เทมโปล่ะไม่อยากนึกสภาพ 55555+

 

"อะไรวะ ?!" ว่าแล้วก็ยืนเกาหัวเป็นลิงหน้ามึน - -" แม่ง เห็นหมาสำคัญกว่าลิงอย่างเค้าเร๊อะเนี่ย ?????

เค้าเป็นถึงพี่ชายเลยนะโว๊ย แล้วไอ้ย่นนั่นมันเป็นใคร ??? (หมา -*-) จียงให้ความสำคัญกับมันมากกว่าเค้า

ได้ยังไง??

 



ไม่ยุติธรรม!!!




ในเมื่อไอ้ย่นหน้าหักมันมาแทรกความรักระหว่างเรา(??) เทมโปคิดว่ามันไม่สมควรที่จะอยู่ลอยหน้าลอยตา

ได้อีกต่อไป!  เค้าอ่ะ  แอบรักจียงอยู่นะเว้ยเฮ๊ย!!  


.




.


อุ๊บส์~! >///////< หลุดอะไรไปวะเนี่ย ???   เอ่อ ... ยังไงพวกคุณคนอ่านก็เงียบๆไว้หน่อยละกัน

อย่าไปบอกจียงล่ะ เพราะผมจะเป็นคนบอกเอง 5555+ ตอนแรกๆเค้าก็ไม่อะไรกับเจ้าตัวแสบนี่หรอกนะ

แต่พักหลังๆมานี่รู้สึกว่า ไม่ว่าจะมองไปทางไหน จียงมันก็ลอยเค้ามาในซิลิบั่มของสมองทุกทีอ่ะ



ผมเป็นไรไปวะเนี่ย ???   ตกหลุมรักเจ้าแสบขี้โวยวายนั่นซะแล้วอ่ะ - -"



ไม่รู้แหละ ยังไงๆ วันนี้เทมโปต้องบอกรักจียงให้ได้!! ส่วนไอ้ย่นหน้าหักนั้น ...


























ต้องกำจัด! หึหึ    .........


.



.


.



"โอ๋ๆๆๆ กินเยอะๆนะกาโฮ จะได้โตเร็วๆ .... แล้วพอใครมารังแกก็งาบหัวมันเลยนะลูกป๊า!"

ภาพคนตัวเล็กผิวขาวจัดในเสื้อก้ามสีขาว กำลังนั่งยองๆลูบหัวเจ้าหมาหน้าย่นที่กำลังกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย

อยู่กับพื้น มันก็น่ารักน่ามองอยู่หรอกนะ แต่ถ้าไม่ติดที่ว่า จียงมันกำลังสั่งสอนหมาไปในทางที่ผิดอยู่เนี่ยแหละ -*-

เทมโปเหลือบมองสองพ่อลูก (?) อิ๊อ๊ะกันอยู่เงียบๆโดยไม่ขัด แต่แหม~!! ประโยคหลังๆของจียงเนี่ย

ดูมันจะกัดๆ เค้ายังไงก็ไม่รู้นะ!! แถมมีปลายหางตาสุดจิกมาทางเค้าอีกแหน่ะ!

หึ่ยยย ไม่ได้การแล้วหล่ะ เค้าควรจะรีบจัดการไอ้ย่นหน้าหักนั้นให้เร็วไว


ไม่เช่นนั้นมันจะได้ใจจียงไปหมด! ไม่ยอมโว๊ยยยยยยยยยย >O<   (ดูมัน -*- หึงแม้กระทั่งหมา)


เมื่อคิด(ชั่วๆ)ได้ดังนั้น ร่างสูงใหญ่ของเทมโปก็ลุกขึ้นยืน ก่อนจะเดินเลี่ยงออกมานอกบ้าน

พร้อมกับกดๆเบอร์ของใครบางคน แล้วกดโทรออก



'ยังไม่ตายอีกหรอมึง ?' ปลายสายทักทายเค้าด้วยน้ำเสียงสดใส ที่ขัดกับคำพูดซะเหลือเกิน =_________="

"เพื่อนกันเค้าทักกันแบบนี้รึไงวะ! ไอ้โจ ซองมิน!!" เทมโปตะคอกกลับแบบหยอกๆ

'โทรมานี่มึงมีปัญหาแน่ๆ -*-'

"ก็นิดนึงอ่ะ"

'อะไรอีกล่ะ ???'

"มึงช่วยพาจียงไปนอกบ้านทีได้ไหม??" แผนการชั่วร้ายของเทมโปค่อยๆ เริ่มขึ้นมาทีละนิด

เค้ารู้ดีว่าจียงน่ะปลื้ม โจ ซองมิน พี่แนวแห่งวงการแฟชั่นสุดๆ และมันก็เป็นอะไรที่โชคดีสุดๆ เหมือนกัน

เพราะเค้าดันเป็นเพื่อนสนิทกับคนที่ว่าน่ะสิ จียงนะ เพียงได้ยินแค่คำว่า 'โจ' ก็หูกระดิกแล้วล่ะ



'กี่วอน ??' ขอแค่มีเงินมา โจ ซองมินก็ทำได้ทุกอย่างแหละคร๊าบบบ ไม่ต้องฟังเหตุผลหรอก

ว่าทำไปทำไม เงินมา งานไป 555+

"นี่...เพื่อนกันมึงยังจะเอาเงินอีกหรอวะ ?" คิ้วหนาเริ่มชนกันตามอัตโนมัติ

'ไม่ได้ๆๆ ของฟรีไม่มีในโลก'
ซองมินแอบหัวเราะในลำคอ หึหึ

"- -" เออๆ ถ้างั้น 5000 วอนพอมะ ??" เทมโปเสนอ

'ได้เลยเพื่อน~!!  // ตู๊ดๆๆๆๆๆ'

=________________________=;; ไอ้บ้านี่แม่ง! ช่วยฟังแผนให้จบก่อนจะได้ไหม๊วะ?!

 

 

 

//ทางด้านจียง//



"โฮ่ง โฮ่ง~!!" เสียงเล็กๆของลูกหมาตัวน้อย นาม 'น้องบอสของพ่อเบ้' ดังขึ้น

"หยุดเห่านะไอ้บอส! ... เอามานี่เลย!!" จียงดึงลูกบอลยางออกมาจากปากของเจ้าบอส หมาพันธุ์คล้ายๆปั๊ก

ซึ่งจียงก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตกลงมันพันธุ์อะไร ตาก็โตๆ เหมือนจะถลนออกมา แถมฟันเหยินอีกตะหาก

จียงล่ะกลัวหน้ามันจริงๆ =________=;;



แต่บอลเนี่ย ขอให้กาโฮเล่นก่อนไม่ได้รึไงเล่า ???  เอ่อ .. ถึงไอ้ยองเบมันจะเป็นคนซื้อมาก็เถอะนะ

แต่เวลานี้มันไม่อยู่นี่หว่า แกอยู่กับยองเบตลอดเวลาอยู่แล้ว เดี๋ยวก็ได้เล่นเเหละน่า -*-



"หงิง หงิง~" น้องบอสร้องควรครางเมื่อบอลที่ตนเล่นอยู่ดีๆก็มาโดนไอ้มนุษย์จมูกบานลีดเดอร์บิ๊กแบง

จอมลำเอียงกระฉากออกไปจากปากน้อยๆ ที่แย่ไปกว่านั้น คือเอาไปให้เจ้ากาโฮเล่น TTATT



น้องบอสมองลูกบอลสีเหลืองอร่ามด้วยสายตาละห้อย

ชาติหน้าเกิดเป็นคนเมื่อไหร่ พ่อจะทุบให้จมดินเลยคอยดู  (แน่ใจนะว่านั่นความคิดหมา ? 5+)



"ขอให้กาโฮเล่นก่อนเถอะนะบอส~!! แกไปเล่นอันนู้นไป๊~!!" จียงโยนลูกบอลสีแดงฟีบๆ ที่มันแทบจะไม่เด้ง

เอาซะเลยไปอีกทางนึง แล้วไล่เจ้าบอสให้ไปเล่นไกลๆ เพราะกลัวเจ้าบอสจะมาแย่งบอล(ที่ปล้นมา)

ของกาโฮ - -"



จียงแม่งร้ายว่ะ! เทมโปคิดในใจหลังจากแอบเฝ้าดูเหตุการณ์ตรงหน้ามานานกว่า 10 นาที =__________=;;

กระทั่งหมา มันยังลำเอียงได้ - -"  นี่กูรักมันไปได้ยังไง ??




//ปิ๊ปๆๆ~    (เสียงลาวไปมะ? - -")



พักหนึ่งเสียงโทรศัพท์เครื่องบางของจียงก็ดังขึ้น เทมโปแอบกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจเล็กน้อย

และเฝ้าดูเหตุการณ์ต่อไปเงียบๆ



"อันยอง~ ... ใครหรอครับ?" จียงเลิกคิ้วสงสัยเมื่อเบอร์ที่ไม่คุ้นดังขึ้น

.



.



.

 

.


"ว้าววว จริงหรอครับ!!! งั้นๆ เดี๋ยวผมจะไปเดี๋ยวนี้แหละ!!" เทมโปฟังที่เหลือไม่ค่อยถนัดอ่ะ

เพิ่งได้ยินชัดๆก็ประยคเมื่อกี๊ที่จียงตะโกนออกมานั่นแหละ หึ ... สงสัยซองมินมันเริ่มทำตามแผน

แล้วหล่ะมั๊ง ?



"กาโฮ~ ... อยู่เฝ้าบ้านดีๆนะลูก วันนี้ป่ะป๊าจะออกไปเที่ยวกับเพื่อนข้างนอกน่ะ ^^" คนตัวเล็ก

ลูบหัวหมาน้อยเบาๆ พลางกำชับอะไรไว้ต่างๆนาๆ ก่อนจะวิ่งขึ้นห้องตัวเองไป



เป็นเวลากว่าครึ่งชั่วโมง กว่าจียงจะลงมาพร้อมกับชุดใหม่และแอสเซสซอรี่อีกบรึม! O.o



ร่างสูงส่ายหัวหน่ายๆกับเจ้าพ่อแฟชั่นคนนี้เล็กน้อย ก่อนออกจากบ้านจียงมันจะต้องมีส่วนไหนซักส่วน

ที่มันซะดุดตาคนเค้านั่นแหละ อย่างวันนี้สีดูขาวๆทั้งตัว มองท่อนบนมันก็ดูจืดๆแต่มีสไตล์ แต่พอเลื่อน

มามองที่เกือก เทมโปแทบอยากหาแว่นกันแดดมาใส่ซะจริง ให้ตายเถอะ! รองเท้าคุณชายเค้าจะแปร๊ด

ไปไหนวะ ???



"จะไปไหนหรอ ?" เทมโปแสร้งถามไปงั้นแหละ อันที่จริงมันเป็นแผนที่จะทำให้จียงออกไปนอกบ้าน

"ไปซื้อเสื้อผ้ากับพี่ซองมิน!" ตอบเสียงห้วนๆด้วยอารมณ์โกรธที่ยังไม่ลดลง - -" ถึงแม้ว่าเหตุการณ์

มันจะผ่านมาเป็นชั่วโมงแล้วก็ตาม


โหย~ เซ็งว่ะครับ เพราะไอ้ย่นตัวเดียวเล๊ยยยย!!!

 



//ปัง!!//



แถมออฟชั่นเสริมด้วยการปิดประตูเสียงดังๆกระแทกสะเทือนไปถึงลำไส้ หักไหมวะ ประตูกูเนี่ย =A=

 

 

ร่างสูงแอบดูจากหน้าต่างจนมั่นใจแล้วว่าคนตัวเล็กได้ออกไปไกลจากบ้านพอสมควร เค้ารีบวิ่งจู๊ดไปล๊อค

ประตูทุกบานของบ้าน ดึงผ้าม่านปิดทุกส่วนที่มีกระจก และหันควับไปมองยังเจ้าตัวต้นเหตุที่สุดแสนจะแค้นเคือง



ไอ้กาโฮ~!!!!

 

"หึหึ ... ป่ะป๊าแกไปแล้วนะไอ้ย่น!!" ร่างสูงค่อยๆเดินเยื้องกรายเข้าไปใกล้หมายน้อยทีละนิด

เหมือนในหนังสยองขวัญ



ส่วนเจ้ากาโฮก็ค่อยๆถอยหลังไปทีละน้อยๆ จนหางติดกำแพง



เทมโปยกยิ้มอย่างเยือกเย็นเมื่อเห็นเจ้าตัวการหมดหนทางหนี และตัวสั่นระริกด้วยความกลัว


"แกรู้ไหมว่าแกทำให้จียงเกลียดฉัน! .... แกรู้ไหมว่าแกมันมือที่สาม! .... แกรู้ไหมว่าแกต้องเจออะไร?!"

ร่างสูงค่อยๆนั่งยองๆลง พร้อมกับอุ้มเจ้ากาโฮที่ตัวสั่นหนักกว่าเดิมขึ้นมาในระดับสายตา และเขย่าไปมา

ประหนึ่งว่าหมาตัวนี้เป็นเป๊ปซี่ที่พร้อมจะระเบิดได้อยู่เสมอเมื่อเปิดฝา



"หงิง~" กาโฮมองร่างสูงตาแป๋ว พร้อมครางออกมาเบาๆด้วยความกลัวสุดขีด

อันจะฉี่ก็ไม่กล้ากลัวจะโดนหั่นเอา -*-



เทมโปแยกเขี้ยวใส่เจ้ากาโฮอีกครั้ง พร้อมอุ้มหมาน้อยขึ้น แล้วไปโยนใส่ไว้ในกล่องไม้สีน้ำตาลอ่อน

พร้อมกับหยิบจดหมายซองเล็กๆเหน็บเอาไปด้วย



เค้าเตรียมการเขียนจดหมายจ่าหน้าซองไปวายจีไว้เมื่อคืน กะเอาเต็มที่ว่าจะส่งเจ้ากาโฮกลับไปหาเจ้าของมัน

ความจริงเค้าก็ไม่ได้อยากจะทำอย่างงี้หรอกนะ แต่จียงก็ใช่ว่าจะรักเจ้าย่นนี่จริงซะเมื่อไหร่ เมื่อเย็นเห็น

เตะกาโฮซะกลิ้งเลย -*-  ไหนจะอุ้มแล้วทำกาโฮหลุดมือร้องเสียงดัง แอ่ก~ อีกหล่ะ =_________=;;



เจ้ากาโฮน่ะ ท่านประธานยางเป็นคนเอามาฝากให้จียงเลี้ยงแทนชั่วคราวต่างหากล่ะ ความจริงจียง

ต้องเอาเจ้ากาโฮไปคืนพรุ่งนี้ แต่ผมคงทนให้มันอยู่นานกว่านี้ไม่ได้แล้วหล่ะ ส่งคืนก่อนกำหนดจะเป็นไรไปอ่ะ



หึหึ

 



.



.

 

.



"ฮ๊าาา~!! ... กลับมาแล้วววว กาโฮอยู่ไหนลูกกก?? มาให้ป่ะป๊ากอดทีมามะ ^^" ร่างเล็กๆเปิดประตู

เข้ามาด้วยสีหน้าระรื่น ในมือสองข้างหอบหิ้วถุงเล็กถุงน้อยมาบาน เทมโปอ่ะเดาได้ไม่ยากเลย

ว่าจากร้อยเปอร์เซ็นน่ะของในถุงพวกนั้นมันจะมีมาฝากให้เค้า ยองเบ ซึงริ และแดซอง เพียง 2-3%

เท่านั้น - -"   อีก 97% ของมันหมด



"กาโฮ~ ... กาโฮอยู่ไหนอ่ะ ?!" จียงเริ่มคิ้วขมวดเข้าหากันอย่างช่วยไม่ได้ เมื่อเรียกลูกชายสุดที่รักแล้วไม่ยอมมา

ไม่ว่าจะไปเล่นอยู่ที่ไหน เมื่อเค้าเรียกไม่เกินสามครั้งเจ้ากาโฮก็จะวิ่งดุ๊กดิ๊กมาทันที แต่นี่เรียกจนปากจะฉีกถึงรูหู

กาโฮก็ยังไม่มาซักที มันน่าสงสัยอ่ะ ?

 

 

หรือว่าจะเกิดอะไรขึ้นระหว่างที่เค้าไม่อยู่ ???

 

 

"ไอ้พี่เทมป์!" จากเรียกกาโฮ จียงกลับเปลี่ยนมาเรียกคนตัวสูงแทน

เทมโปที่กำลังนั่งอมยิ้มด้วยความสุขขีอยู่ในห้องนั่งเล่นถึงกับสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกมาตามเสียงเรียก



"ว่าไง ?"

"ลูกชายฉันไปไหน ???" จียงพยายามกลั้นอารมณ์โกรธเอาไว้ จะร้องไห้แล้วนะเนี่ย กาโฮลูกพ่อ TT   TT



"เอ่อ ... คืองี้นะจียง~ ... ท่านยางน่ะเค้าเกิดคิดถึงเจ้ากาโฮขึ้นมา ตอนที่นายไม่อยู่เค้าเลยมารับกลับไปแล้วหล่ะ"

เทมโปแกล้งทำเสียงเศร้าๆ ก่อนจะพูดความไม่จริงออกไปด้วยความแถสุดๆ -*-

 

จียงอ้าปากค้าง ตารีเล็กนั้นเบิกขึ้นพร้อมน้ำใสๆเริ่มมาคลออยู่ที่เบ้า



โอ้~ ไม่นะ!! TT^TT จียงยังไม่ได้บอกลาลูกชายเลยอ่ะ ฮือ~!! จียงอยากบอกลามันเป็นครั้งสุดท้ายอ่ะ

โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ~!!!!



"จ ... จริงหรอ?" จียงถามย้ำอีกครั้งด้วยความไม่เชื่อ แต่เมื่อคำตอบของเทมโปคือการพยักหน้าหงึกๆ

คนตัวเล็กก็ก้มหน้าลงด้วยความหมองหม่น  


ภาพเบื้องหน้าทำให้ร่างสูงอดที่จะสำนึกผิดขึ้นมาเสียไม่ได้ จียงดูน่าสงสารจับใจ~



เอ่อ ... เค้าไม่รู้จริงๆนะเนี่ยว่าจียงจะผูกพันกับไอ้ย่นนั่นขนาดนี้อ่ะ *0* จียงดูท่าจะอาลัยอาวรณ์

มันมาเลยเหอะ ชรึ๊ย!! เห็นแล้วเทมโปหึงว่ะครับ!!




"อย่าเสียใจไปเลยจียง~ .... ถึงพี่จะไม่ชอบมัน แต่พอมันจากไปแบบนี้