✖ H E A R T B R E A K E R✖

Story :: [SF]WATCHES[1/2]

Rate :: PG-13

Pairing :: Seunghyun x Jiyong (+Lee Seunghyun)

Author :: Dolce

Author's note :: ห่างหายจากการแต่งฟิคไปนานมว๊าก~!! กะจะต่อดอลล์ฟี่อ่ะ

แต่มันตันจริงๆหนา ตอนนี้ก็กำลังวางพล็อตเรื่อง Super special msn ให้พี่ตาต้าอยู่

5555+ พี่ขอมาน้องก็จัดไป~  แต่จะจัดตอนไหนอันนี้ยังไม่รู้ วันอังคารเปิดเทอมแล้วฮ่ะทุกท่าน TT^TT

*********************************************

"ไอ้เบ ... ชิบหายแล้วมึง!!!~" จียงที่วิ่งมาด้วยความไวเหนือเเสงตบบ่าเพื่อนรักดังป้าบ

เจ้าของชื่อร่างหนาถึงกับเซถลาไปข้างหน้ากันเลยทีเดียว -*-

"อะไรมึงวะไอ้ตุ๊ด!" ยองเบขมวดคิ้วมุ่น พลางลูบบ่าตัวเองไปมา มันเจ็บนะแม่ง ตบป้าบเค้ามาได้ TT^TT

"พ่อมึงดิตุ๊ด! แม่งเรียกกูอย่างงี้อีกทีกูถีบส่งไปหาเชอร์รี่แน่มึง!" 555+ อยากรู้ไหมล่ะครับว่า "เชอร์รี่" เธอคือใคร?

เชอร์รี่ ... สาวงามแห่งปี 2009 -*-  หน้าใสไร้สิว แต่จุดด่างดำเต็มหน้า เห็นหน้าเธอครั้งแรกจียงนึกว่าดวงจันทร์

มีสองดวงซะอีก -..-"   หุ่นของเธอนี่แบบ ... ทับไอ้เบตายคาที่อ่ะคุณ! 555+ ฝ่ามือพี่แกบีบคอผมได้เลยมั๊ง?

TT^TT

พอเหอะ! นึกแล้ว หลอนจิต~

แต่เพื่อนผมนี่มันป๊อปชะมัดเลย ไม่รู้ว่ามันโชคดีหรือโชคร้ายที่ เชอร์รี่ นั้นตกหลุมรักยองเบจนหมดใจ~ 555+

เจอหน้ากันที ไอ้เบถึงกับวิ่งหางจุกตูด จียงโครตสมน้ำหน้ามันเลยว่ะ 5555+

"ต่อให้จมูกมึงหายบาน กูก็ไม่มีวันไปหายัยหน้าศพนั่นแน่!" ร่างหนารีบทำท่ายี้เมื่อจียงเอ่ยชื่อต้องห้ามนั่นขึ้นมา

"ว้อย! ... มึงว่ากูจมูกบานหร๊อ?!! ... เจ้ยยยยยย ไอ้เบ้ หลบ!" คนตัวเล็กตั้งท่าจะทุบกบาลไอ้เพื่อนรักตัวดีอีกรอบ

แต่ก็ต้องหยุดลงเมื่อสายตาอันคมกริบ เหลือบไปเห็นใครบางคนที่อยู่ไกลริบนู่นนนนนนนนนน

มือเรียวริบกระชากคอเสื้อยองเบให้หมอบลงตรงพุ่มไม้ใกล้ๆนั้นทันที~

"อ ... อะไรมึงวะ?" ยองเบตะโกนถาม

"ชู่ววว~ ... เบาๆดิวะ??" จียงกระซิบ พร้อมเอานิ้วชี้ไปแตะปากยองเบ

"มีไรวะ?" ร่างหนาลดระดับเสียงลงตามที่คนตัวเล็กบอก คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ -*-

กูมีลางสังหรณ์เหมือนว่า ... หายนะกำลังจะมาเยือน~ ในไม่ช้า     TT  TT

"มึงเห็นที่ปรึกษาคนใหม่ของห้องเรายังวะ?" จียงกระซิบ ตาเล็กวอกแวกไปมาอย่างร้อนรน

มึงไปทำความผิดมาชัวร์เลยไอ้จี! ยองเบขอเอาหัวน้องบอสเป็นประกัน 

(น้องบอส : นู๋เกี่ยวไรด้วยฮะพ่อ?? TT^TT)

"อ่อ .. เห็นแล้วๆๆๆ มีไรวะมึง?"

"มึงเห็นแล้วจริงๆนะ TT^TT"

"เอออ .. คนที่ชื่อ เชว ซึงฮยอนใช่ป่ะล่ะ?"

จียงถึงกับสะดุ้งเฮือก เมื่อเค้าเอ่ยชื่อนั้นออกไป

ไอ้จี -*- ... มึงเป็นเอามากว่ะเพื่อน~ หายนะกำลังจะมาเยือนกุจริงๆใช่ไหม๊? TT^TT

"ม ... มึงอย่าพูดชื่อนี้ได้ป่ะหล่ะ กูหลอนนน~" ร่างเล็กลูบแขนตัวเองไปมา

"มันเป็นเรื่องเดียวกับที่มึงจะบอกกูเมื่อกี๊รึเปล่า?" กูว่าเรื่องเดียวกันแน่เลย ที่มันบอกว่า 'ชิบหาย' แล้วเนี่ย

กูว่าต้องมีอะไรเกี่ยวข้องกับครูที่ปรึกษาคนใหม่แน่นอน!

"ก็คงจะใช่ ..... หล่ะมั๊ง  TT   TT"

"อย่าแหล ... เล่าให้กูฟัง ณ บัดนาว!" ยองเบออกคำสั่ง พลางทำหน้าจริงจังใส่!

จนจียงถึงกับต้องกลืนน้ำลายลงคอ

"มึงต้องช่วยกูนะ ปิ๊งๆ" จียงทำตายตาปิ๊งๆ ประหนึ่งลูกแมวในเรื่องเชร็คสองใส่ยองเบด้วยความหวัง

เอาหล่ะสิ ... คนเป็นเพื่อนซี้มันอย่างกู จะปฏิเสธได้หร๊อ ลองปฏิเสธมันดูเด่ะ มีหวังแม่งงาบหัวขาด!  

ไม่ก็คงลากยัยหน้าศพนั่นมาหาผมอ่ะ TT^TT  

แม่งงงงงงง ... ขยันหาปัญหาให้กูจังว้อยยยยยย >O< กูแม่งเดาถูกจริงๆเลย ให้ตาย~

"เออๆ ... ว่ามา"  

"ก็เมื่อเช้าอ่ะ กูมาถึงห้องประมาณ 6 โมง แล้วกูก็ไปวางกระเป๋าที่โต๊ะใช่ป่ะ แล้วทีนี้กูก็นั่งลง แล้...."

"นี่มึง! ... ไม่ต้องอธิบายระเอียดขนาดนั้นก็ได้ กูต้องการเนื้อเรื่องจริงๆ ไอ้ฟายยยยยย~!!!"

"โหยมึงอ้า ... มีหน้าที่ฟังก็ฟังไปเถอะ -*- " จียงค้อนใส่

"......................................." ยองเบไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่พยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจ

ควอน จียง แม่งตัวปัญหา!  ยองเบได้แต่คิดในใจแบบนั้น

"เออนั่นแหละ ... จากนั้นอ่ะ กูก็เห็นกระเป๋าใครไม่รู้ตั้งอยู่บนโต๊ะอาจารย์ กระเป๋าโคตรเท่เลยมึง

ใบใหญ่ๆสีเขียวแปร๊ดโดนใจกูมากกกกกกกกกกกกกก" จียงทำท่าเพ้อฝัน จนยองเบสังเกตเห็นได้ว่าดวงตารีเล็ก

นั่นกำลังมีลำแสงเปร่งประกายวิ๊บวับอยู่ด้วย  -*-  จียง มึงมัน .... ไอ้เพี้ยนเอ๊ย!!

"กูก็เลยอยากจะสัมผัสมันสักเล็กน้อย ... แล้วกูก็ลูบๆไล้ๆกระเป๋าใบนั้นอ่ะมึง"

"กูว่ามึงโรคจิตแหละไอ้จี!" คนห่าอะไรนั่งลูบไล้กระเป๋าคนอื่นเค้าวะ? กูหล่ะเซ็ง!

"กูไม่ได้โรคจิตน้าาาา ... มึงไม่เข้าใจหัวอกคนรักแฟชั่นอย่างกูหรอก!" แน๊ะ! สรุปกูผิดใช่ป่ะ? - -^^

"เออแม่งงงงง กูมันไม่ดีเองงงงง .... เล่าต่อเลยมึง" ผมชักจะเริ่มเอือมระอากับมันขึ้นทุกวันแล้วหล่ะครับ

มีใครสนใจอยากเอามันไปเลี้ยงบ้างไหม? โคดเบื่อมันเลยไอ้แห้งเนี่ย!!   -..-"

เฮ้อออออออออออ~~~  ยองเบเครียดดดดๆๆๆๆๆ *เอาหัวโหม่งกำแพง*

"พอกูลูบไล้ไปมา อยู่ดีๆก็มีเสียงแกร๊กอ่ะมึงงงงงงง  O[]o!!! มึงทายสิ๊ นั่นเสียงอะไร~ ? =_________=;;"

จียงเริ่มหน้าซีด แต่ก็ยังจะถามต่อ เหอะๆๆ หวังว่ามันคงไม่ได้เป็นอย่างที่กูคิดนะ

"ม ... มึงทำอะไรในกระเป๋านั้นแตก?! ใช่ปล่าว? O.o" ยองเบตาโต (?) เอาหล่ะสิ แม่งปัญหาใหญ่จริงๆด้วย

ถ้าเป็นกระเป๋าเพื่อนในห้องยังไม่เท่าไหร่ แต่นี่มันกระเป๋าใครก็ไม่รู้ =________________=;;

กูขอถอนตัวจากการเป็นเพื่อนมึงตั้งแต่วันนี้เลยได้ไหมวะ?  TT^TT เอี้ยเอ้ยยยยยยยยยย~!!

"สงสัยกูลูบแรงไปหน่อยอ่ะ TT[]TT กูทำหน้าจอนาฬิกา Dior อันแสนแพงของเค้าแตก โฮฮฮฮฮฮ

ไอ้เบ~!! มึงช่วยกูด้วยยย TT TT"  คนตัวเล็กเขย่าแขนเพื่อนรักไปมา จนร่างหนานั้นโอนเอนไปตามแรงเขย่า

จียงเหงื่อแตกพลั่กๆ เริ่มใจร้อนขึ้นมาอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ ... ก็เค้าไม่ได้ตั้งใจจริงๆนะ TT  TT

มันแตกเองอ้ะ มันแตกเองจริงๆน้าาาา เชื่อจียงเหอะพลีสสสส ><

"ก.... กูจะย้ายบ้านวันนี้" บางทียองเบควรจะรีบย้ายบ้านไปให้ไกลจาก ควอน จียง นะ ว่าไหม?

"TT[]TT โฮฮฮฮฮฮฮฮ ไอ้เตี้ยใจร้ายยยยย~!!" คนตัวเล็กตะคอกใส่ยองเบไปทีนึง ก่อนนั่งกอดเข้าเหมือนเด็กๆ

แล้วเอาหน้าซุกลงไป โดยไม่สนใจยองเบเลบซักนิด

.... แล้วไง ???   มึงมีสิทธิ์อะไรมาโกรธกูเนี่ย?!  มึงทำตัวเองนะโว๊ยยย แล้วมันอะไรกันวะเนี่ยยยย?

กูต้องง้อมึงรึไง? ต้องเป็นกูไม่ใช่หร๊อ ที่ควรจะโกรธมึง  TT   TT แง่ๆ!~  (ปัญญาอ่อนและกู -*-)

"มึงเป็นไรเนี่ย?" ยองเบจำใจต้องง้อแหละนะ ก็จียงเป็นเพื่อนซี้เค้านี่นา อันที่จริงมันก็เป็นเหมือนน้องชาย

ผมคนนึงแหละ

อ่ะขอเกริ่นความหลังซักนิด - -" ....

.


.


.

เมื่อแปดปีก่อนพ่อกับแม่ของจียงประสบอุบัติเหตุน่ะ เจ้านั่นเลยต้องมาอยู่กับแม่ผมที่เป็นเพื่อนสนิทของพ่อแม่จียง

ผมก็กำพร้าพ่อ เหลือก็แต่แม่คนเดียวนั่นแหละ เราทั้งคู่อยู่ด้วยกันมานาน เลยรู้เรื่องของกันและกัน

ไปถึงตับไตไส้พุงเเล้ว

จียงทั้ง ดื้อ ซน ขี้อ้อน และเอาแต่ใจ แต่นี่ก็เป็นสเน่ห์ของมันนะ มันใสๆแบบอินโนเซ้นต์ (?)

ตามใครเค้าไม่ค่อยทันหรอกถึงหน้ามันจะเหมือนคนรู้มากก็เถอะนะ -*- แต่เรื่องแฟชั่นนี่อย่าไปเถียงกับมัน

ถึงจะเถียงสุดใจขาดดิ้น ยังไงคุณไม่มีวันชนะมันหรอก 5555+ มันคงมีเซ้นต์เรื่องนี้แหละนะผมว่า

"ไปไกลๆเลย กูงอนมึง!" ดูมัน มาขึ้นเสียงใส่อีก -*- ไอ้น้ำเสียงแบบนี้กูดูก็รู้ว่ามึงงอนไม่ต้องมาบอกกูหรอก 

=___________=;;

"แล้วมึงจะงอนกูทำซากอะไรเนี่ย?!" ยองเบว่า พลางสะกิดจียงอีกครั้ง

"ไม่ช่วยก็ไม่เป็นไร กูมันไม่าคัญหนิ" แหมเว๊ยยยย เดี๋ยวซัดแม่งซักป้าปดีมะเนี่ย? -*-

"เออๆ ... ช่วยก็ได้ ... แต่มึงเลิกงอนกูสักทีเหอะ เดี๋ยวคนอื่นจะคิดว่าคนหล่อๆอย่างกูนั้นหาแฟนได้แค่นี้หรอ?"

ร่างหนากลั้นยิ้มไว้ ก่อนจะค่อยๆสังเกตอากัปกิริยาของเพื่อนรัก

อ่ะได้ผล~ ....

จียงเริ่มเงยหน้าขึ้นมามองเค้าน้อยๆ และพลักหัวเค้าไปทีนึง (เจ็บนะเเม่ง! -..-")

"หน้าอย่างมึงหล่อ หน้าอย่างกูก็ ออเรนโด้ บลูม แหละวะ!!"

"โหยยยย หน้างี้หรอ ออเรนโด้ กูนึกว่า เลดี้ กาก้า ซะอีก 55555+" ยองเบหัวเราะร่วน

เมื่อจียงเริ่มหน้าแดงจัดด้วยความโกรธ

"หึ่ม!~ .... งั้นมึงก็คงดำๆอย่าง เอก้อน แหละวะ!!!" จียงสวนกลับทันควัน พร้อมลุกขึ้นยืนช้าๆ

มือเรียวปัดที่กางเกงเบาๆเพื่อให้เศษใบไม้ที่ติดอยู่หลุดออก พร้อมยื่นมือไปตรงหน้ายองเบ

"ลุกได้และมึง .... มึงพูดเองนะว่าจะช่วยกูอ่ะ -*- โกหกกูตบม้ามแตก" ร่างเล็กง้างมือขึ้นเหมือนจะตบจริงๆ

ถ้ายองเบไม่ยอมตกลง ร่างหนาได้แต่ยิ้มตาหยีก่อนจะพยักหน้า

"เออๆ ช่วยก็ช่วย ... แต่กูว่ารีบไปเรียนเหอะว่ะคาบโฮมรูมจะหมดแล้วนะมึง" เออเนอะ นี่มันเหลืออีกแค่ 5 นาทีเอง

จึ่กๆ!!

เหมือนมีเท้าช้างขนาดใหญ่มาเหยียบอยู่ที่กลางอกควอน TT___________________TT

โอ๊ยแม่จ้าวววววว คาบแรกโฮมรูม เมื่อโฮมรูมอาจารย์ที่ปรึกษาก็จะเข้าใช่ป่ะล่ะ?

แล้วกรูไปมีคดีเอาไว้แบบนี้ .....  TT^TT

ชีวิตควอนอาจจะหาไม่~

"ย ... ยองเบ~ มึงว่าวันนี้กูจะรอดไหมวะ? TT^TT" จียงถามเพื่อนรักด้วยเสียงสั่นๆ ก่อนจะถอนหายใจ

อยู่หน้าประตูห้องเรียน

ไม่แปลกเลยที่จียงจะกลัวอาจารย์ที่ปรึกษาคนใหม่ซะขนาดนั้น ...

มึงทำตัวเองชัดๆ ไอ้จีเอ๊ย~!!  TT^TT

"ถ้ารอดก็แปลก~" ยองเบตอบเสียงชิล ชิลแบบชิลมากกกกก ชิลซะกูเกรงใจเลยอ่ะเบ TT[]TT

**แอดดดดดดดดดดดดดดดดดด**

"มาทำไมป่านนี้!" เสียงทุ้มโหดๆดังกังวานลั่นห้องเรียนสี่เหลี่ยมที่จุนักเรียนได้ถึง 40 คน

ยองเบและจียงสะดุ้งสุดตัวเมื่อเค้าเปิดประตูเข้ามาภายในห้องเรียนที่เข้าเรทไปเกือบๆ 20 นาที

"อ่ะ .. เอ่อ ..." จียงอึกอึกที่จะตอบ ใบหน้าขาวเริ่มซีดลงเข้าไปใหญ่เมื่อสบเข้ากับตาคม

ของร่างสูงใหญ่ที่ยืนสง่าอยู่หน้ากระดานไวท์บอร์ด


โอ้วแม่งฉิบหาย!!! หล่อว่ะ!!  O[]o นี่อาจารย์แน่หรอวะเนี่ย ?? หน้าตาอย่างกับโจรอิหร่าน - -"


"ยืนอยู่ตรงนั้นหล่ะ! ไม่ต้องมาแก้ตัว!!" เสียงเข้มตวาดใส่ทั้งคู่อีกครั้ง จียงสะดุ้งเฮือกเมื่อหลุดออกจากภวังค์

ความคิด

"ยองเบ~ TT^TT มึงช่วยกูด้วยน้าาา" จียงกระซิบเบาๆที่ข้างหูร่างหนา ที่ยืนตัวแข็งทื่อไม่แพ้กัน ให้ตายเหอะ

ดุเป็นบ้าเลยว่ะ TT_____________TT

"TT____________TT" ยองเบไม่ตอบอะไร เพียงแค่ถอนหายใจออกมาเบาๆ

บั่บว่า ... เชว ซึงฮยอนเป็นอาจารย์ที่หน้ากลัวที่สุดในสากลโลก

บางทีถ้าพี่แกไม่มาเป็นครู ยองเบคงเข้าใจว่าเค้าอาจจะเคยฆ่าใครมาก่อน

บางทีถ้ายองเบเข้ามาช้ากว่านี้ เค้าอาจจะโดนฆ่าหมกศพยัดใส่ท่อน้ำก็ได้นะ (?)

บางทีนะบางที ... ถ้ายองเบไม่ได้เป็นเพื่อนกับจียงตั้งแต่แรก ชีวิตเค้าอาจจะราบรื่นกว่านี้ ?

.

.

.

เวลาผ่านไปเพียงไม่นานซึงฮยอนก็อบรม(ดัดสันดาน)นักเรียนในห้องเสร็จ -*-

ตาคมหันควับกลับมามองอีกสองชีวิตที่เหลือ ที่ยืนแข็งทื่ออยู่หน้าห้องเพราะเค้าเป็นคนสั่งไม่ให้เข้ามา

"พวกนายน่ะ เข้ามาได้แล้ว!" ซึงฮยอนตะโกนเรียกนักเรียนทั้งสอง

"................................." ไม่มีเสียงตอบรับ มีแต่ใบหน้าซีดๆที่เดินก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา

"ชื่ออะไร?!" คนตัวสูงเดินไปหยุดอยู่ที่ด้านหน้าของจียง เจ้าตัวดีถึงกลับกลืนน้ำลายไม่ลง

เพื่อนเบ้ที่ยืนข้างๆนี่แทบสติแตก หนักกว่ากูอีกไอ้เบ

ไอ้จีเอ๊ยยยยย เจอประชิดตัวขนาดนี้กูคงช่วยมึงไม่ได้เเล้วว่ะ TT  TT ยองเบคิด

"จ .... จียง ... ควอน จียง ครับ! TT  TT" คนตัวเล็กก้มหน้างุดๆตอบ บ้าเอ๊ย!~ ใจเต้นไม่เป็นจังหวะเเล้วเนี่ย

คนอะไรน่ากลัวชะมัด ><

"ตามฉันไปที่ห้องพักครู" พูดจบปุ๊ป ตัดบทสนทนาปั๊บ จียงที่กำลังจะเอ่ยปากถาม แต่ก็ไม่ทันซะแล้ว

ร่างสูงเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

"แง้!!!!!!!!!!!!!!!!!!!  TT______________TT" ร่างของจียงร่วงลงไปกองกับพื้นอย่างหมดแรง

"ไอ้จี ใจเย็นๆนะมึง หายใจเข้า หายใจออก~" ยองเบรีบถลาเข้าไปหาเพื่อนรักทันที

"เบ้~ ... เค้าต้องรู้แน่ๆเลยว่ากูทำของเค้าพัง TT^TT"

"ไม่รู้หรอกมึง อาจารย์เค้ายังวางกระเป๋าอยู่ที่เดิมเลยเห็นไหม๊?" ยองเบชี้ไปที่กระเป๋าใบโตที่ยังคง

นอนแน่นิ่งอยู่บนโต๊ะอาจารย์สุดโหด

"แล้วเค้าจะเรียกกูไปทำไมง่าาาาาาาาาาาาาาาา"

"กูก็ไม่รู้เหมือนกัน รู้แต่ว่ามึงรีบไปเหอะ เดี่ยวก็ซวยหรอก!" ยองเบรีบถีบส่งเพื่อนให้ไปลงนรก เอ้ย!

ยองเบรีบฉุดจียงให้ลุกขึ้น พร้อมพลักเบาๆให้คนตัวเล็กไปตามที่ซึงฮยอนเรียก

ก่อนที่เค้าจะเปลี่ยนใจเรียกกูไปด้วย T^T

"ถ้ากูไม่กลับมา ให้มึงโทรบอกทางบ้านได้เลยว่าเตรีมงานศพให้กูด้วย TT  TT"

"ยังจะมาตลกอีกนะมึง รีบๆไปได้แล้ว!!" ชักช้าเดี๋ยวมึงได้เละเป็นศพแน่ -*-

ยองเบยืนยิ้มกรุ่มกริ่มกับตัวเอง เมื่อเห็นแผ่นหลังบางๆของเพื่อนรักหายไปแล้ว

เฮ้ออออออออออ~!! กูรอดดดดด!





//เชว ซึงฮยอน//


จียงยืนทำใจอยู่หน้าห้องพักครูประมาณ 5 นาทีได้แล้ว ร่างเล็กทำท่าจะเคาะแต่ก็ไม่เคาะ อยู่อย่างงั้น -*-

จียง นายจะกลัวอะไรวะ? มันก็เป็นแค่นาฬิกาแพงๆ เก็บเงินสามวันก็ซื้อใช้ได้แล้ว TT  TT

งืออออออออออออออออ~!!

เอาหล่ะ!  มั่นใจเข้าไว้ อย่างน้อยๆคงแค่ฟกช้ำ >< หรือถ้ามากกว่านั้นคงพิการ!

คนตัวเล็กกำลังจะเคาะประตูอีกครั้ง แต่คราวนี้ประตูกลับถูกเปิดออกด้วยฝีมือของคนที่คุณก็รู้ว่าใคร (แฮร์รี่มาเชียว -*-)

"อ่ะ ...~ OxO!!!" จียงสะดุ้งโหยงอีกครั้งเมื่อซึงฮยอนเปิดประตูออกมาจ๊ะเอ๋กับเค้าพอดี

"จะยืนภาวนากับประตูอยู่อีกนานไหม๊?"







[[TBC 2~]]

Talk :: หาเห็บใส่กบาลอีกแล้วไอ่นุ่น =____________________=;; 5555+

คือฟิคนี้ดองไว้ตั้งเเต่เมื่อต้นเทอม ยันมาจะเปิดทอมสองแล้วเนี่ย มันก็ได้มาเพียงเท่านี้ - -"

มี SF อีกหลายสิบเรื่องที่แต่งไว้ แต่แมร่มค้างทุกเรื่องเลย TT    TT โอย~  ชวิต~!!!

รอไลฟ์พี่เบ้กับน้องจีพรุ่งนี้เน๊าะ ^O^

edit @ 24 Oct 2009 17:25:04 by ✖ÑoonŽดอยซ์✖

edit @ 4 Dec 2009 21:29:14 by ✖ÑoonŽดอยซ์✖